ชีวิตเด็กม.ปลาย

ชีวิตเด็กม.ปลายนั้นลำบาก
แสนเหนื่อยยากกลายเป็นซากน่าสมเพช
เจอฟิสิกส์ทรมานเหมือนเป็นเอดส์
แสนปวดเนตรปวดพระheadปวดบาทา

คิดถึงเลขฟังก์ชั่นภาคตัดกรวย
เลขสวยสวยมอดม้วยจะตายหนา
เหลือแต่ x เหลือแต่y ไม่มีค่า
แล้วจะหาคำตอบยังไงดี


วันนั้นสอบเคมีแสนอนาถ
เลขลงตัวประสาทอะไรนี่
หาไม่ได้ตัดไม่ได้วายชีวี
เมื่อไม่มีคาสิโอแสนปวดใจ


อนิจจังสังขารนั้นไม่เที่ยง
เจอพระพุทธเราก็เดี้ยงไปไหนไหน
สี่สิบข้อครึ่งชั่วโมงแสนบรรลัย
อยู่ทำไมให้ละอายทรมาน


ทั้งมะเร็งโรคหัวใจแต่กำเนิด
เบาหวานเกิดฮอร์โมนเพิ่มน่าสงสาร
โรคข้อเสื่อมความดันตามรุกราน
ปวดกบาลเขาก็งอกเหมือนกระบือ


เกลียดคนม่อคนหลายใจคนเจ้าชู้
ดูดู๊ดูอิเหนาข้อสอบอื้อ
ออกจากห้องเห็นหน้าเพื่อนเหมือนกระสือ
 X ซื่อบื้อกะอีแค่สะกดคำ


"ไอเลิฟยูจริงจริงไม่กลิ้งกรอก"
ฮิตเลอร์บอกเลนินน่าขมขำ
แต่ใจจริงจูบมุโสเป็นประจำ
เหมือนผีอำเก็บไปฝันกันทั้งคืน


อังกฤษหลักอังกฤษเสริมทำเราบ้า
คะแนนสอบออกมาแดงเป็นปื้น
gerundsบ้าคำศัพท์บอทนกล้ำกลืน
สอบเสร็จยืนเหงื่อตกจะเป็นลม


Computerตอนเรียนสนุกสนาน
แต่หัวบานเจอข้อสอบเหมือนยาขม
โดนครูเหยียบครูย่ำคะแนนจม
แสนระทมเจ็บใจใครช่วยที


ทั้งยีนเด่นยีนด้อยเริ่มปรากฏ
คะแนนสดชีวฯเร็วจริงนี่
ยังไม่ทานแปะประจาน อึ๋ย แหวะ ยี๊ -_-'
ทั้งชีวีแทบมลายกลายเป็นควัน